هدف:
این مطالعه با هدف ارزیابی توان غیرفعال‌سازی فوتودینامیک (Photodynamic Inactivation; PDI) با استفاده از ریبوفلاوین و لیزر دیودی آبی علیه Enterococcus faecalis در دو حالت پلانکتونیک و بیوفیلم، و همچنین بررسی تأثیر این روش بر تغییر رنگ دندان انجام شد.

مواد و روش‌ها:
فعالیت ضدباکتریایی و ضدبیوفیلمی PDI مبتنی بر ریبوفلاوین علیه E. faecalis مورد بررسی قرار گرفت. تعداد واحدهای تشکیل‌دهنده کلنی (CFU/mL) برای ارزیابی میزان بقای باکتری‌ها محاسبه شد. همچنین تغییر رنگ دندان‌ها با استفاده از سیستم رنگ‌سنجی CIE Lab* و محاسبه اختلاف رنگ (ΔE) اندازه‌گیری گردید.

نتایج:
تحلیل ضدباکتریایی نشان داد که تابش لیزر دیودی آبی با دوزهای 12، 18، 24 و 30 ژول بر سانتی‌متر مربع به‌تنهایی و همچنین استفاده از محلول ریبوفلاوین با غلظت‌های مختلف (6.25 تا 100 میکرومولار) موجب کاهش تعداد CFU/mL E. faecalis شد، اما این کاهش از نظر آماری معنی‌دار نبود (P>0.05).

با این حال، بسته به غلظت ریبوفلاوین و دوز تابش نور، کاهش تا حدود 1 لگاریتم (1-log reduction) در تعداد باکتری‌ها مشاهده شد.

همچنین بیوفیلم E. faecalis در گروهی که با دوز تابش 30 ژول بر سانتی‌متر مربع و غلظت 100 میکرومولار ریبوفلاوین درمان شده بود، نسبت به سایر گروه‌ها آسیب بیشتری نشان داد.

در مقابل، سوسپانسیون‌های باکتریایی تیمار شده با هیپوکلریت سدیم 5.25% (NaOCl) بیشترین مهار بیوفیلم و بیشترین کاهش تعداد کلنی‌ها را در مقایسه با گروه کنترل نشان دادند.

از نظر تغییر رنگ دندان، استفاده از ریبوفلاوین با غلظت‌های 6.25 تا 50 میکرومولار باعث تغییر رنگی در محدوده قابل قبول بالینی شد (ΔE < 3.7).

نتیجه‌گیری:
فرآیند غیرفعال‌سازی فوتودینامیک مبتنی بر ریبوفلاوین نسبت به هیپوکلریت سدیم از اثربخشی کمتری برخوردار است، اما احتمالاً سمیت کمتری برای بافت‌های اطراف دارد. همچنین تکرار چرخه درمان ریبوفلاوین + تابش نور می‌تواند به افزایش اثربخشی این روش کمک کند.

واژگان کلیدی:
بیوفیلم، لیزر دیودی آبی، Enterococcus faecalis، غیرفعال‌سازی فوتودینامیک، ریبوفلاوین، درمان کانال ریشه، تغییر رنگ دندان.