چکیده

هدف این مطالعه، ارزیابی ویژگی‌های سطح تماس (Interface) بین Biodentine، CEM Cement و ProRoot MTA هنگام ترمیم با مواد ترمیمی نهایی مختلف و در فواصل زمانی متفاوت بود.

در این مطالعه، Biodentine، CEM Cement و ProRoot MTA با یکی از مواد آمالگام، رزین کامپوزیت یا سمان گلاس‌آینومر نوری (Light-cure Glass Ionomer Cement) لایه‌گذاری شدند. لایه‌گذاری مواد ترمیمی در سه زمان مختلف، یعنی بلافاصله، 24 ساعت و 72 ساعت پس از قرار دادن سمان انجام شد.

پس از جداسازی، سطح تماس بین سمان‌ها و مواد ترمیمی با استفاده از میکروسکوپ الکترونی روبشی (SEM) و طیف‌سنجی پرتو ایکس با پراکندگی انرژی (EDS) مورد بررسی قرار گرفت. همچنین، آزمون ریزسختی سطحی ویکرز (Vickers surface microhardness) در ناحیه تماس انجام شد.

تحلیل آماری با استفاده از آزمون آنالیز واریانس دوطرفه (Two-way ANOVA)، آزمون Dunnett T3 و آزمون Tukey HSD انجام شد و سطح معنی‌داری P < 0.05 در نظر گرفته شد.

بیشترین مقادیر ریزسختی در مورد Biodentine زمانی مشاهده شد که مواد ترمیمی پس از 24 ساعت لایه‌گذاری شدند؛ در حالی که در مورد CEM Cement و ProRoot MTA، بیشترین ریزسختی پس از 72 ساعت لایه‌گذاری مشاهده شد.

در ProRoot MTA، صرف‌نظر از زمان لایه‌گذاری، تفاوت معنی‌داری در ریزسختی هنگام استفاده از مواد ترمیمی مختلف مشاهده نشد.

در شرایط لایه‌گذاری فوری، Biodentine بالاترین مقادیر ریزسختی را نشان داد.

هم لایه‌گذاری فوری و هم لایه‌گذاری با تأخیر، موجب انتقال عناصر بین سمان‌های سیلیکات کلسیم (Calcium Silicate Cements; CSCs) و مواد ترمیمی شدند. پس از لایه‌گذاری مواد ترمیمی بر روی CSCها، رسوب و کاهش برخی عناصر در سطح تماس رخ می‌دهد.

در مواردی که لایه‌گذاری فوری ماده ترمیمی ضروری باشد، Biodentine ممکن است در مقایسه با سایر سمان‌های سیلیکات کلسیم بررسی‌شده، گزینه مناسب‌تری باشد.

کلیدواژه‌ها

آمالگام؛ سیلیکات کلسیم؛ رزین کامپوزیت؛ سمان گلاس‌آینومر؛ سطح تماس (Interface)