چکیده

پیش‌زمینه: ارزیابی رضایت شغلی اعضای هیئت علمی و عوامل زمینه‌ای مؤثر بر آن می‌تواند به افزایش رضایت حرفه‌ای و ارتقای بهره‌وری آموزشی و پژوهشی منجر شود. این امر، در نهایت، کیفیت خدمات دندانپزشکی در سطح جامعه را بهبود می‌بخشد و به ارتقای سلامت دهان و دندان عمومی کمک می‌کند.

هدف: این مطالعه با هدف بررسی رضایت شغلی و عوامل مؤثر بر آن در اعضای هیئت علمی دندانپزشکی شهر تهران انجام شد.

افراد مورد مطالعه و روش‌ها: میزان رضایت شغلی ۲۰۳ نفر از اعضای هیئت علمی با استفاده از پرسش‌نامه‌ای مبتنی بر مقیاس لیکرت از صفر تا ۴ ارزیابی شد؛ به‌طوری‌که نمره ۴ نشان‌دهنده رضایت بسیار زیاد و نمره صفر بیانگر فقدان رضایت بود. برای مقایسه پاسخ‌های اعضای هیئت علمی دانشکده‌های دندانپزشکی سه دانشگاه مختلف، از تحلیل واریانس استفاده شد. همچنین، تأثیر سن، جنسیت، مرتبه علمی، وضعیت استخدامی و تاریخ استخدام بر رضایت شغلی کلی اعضای هیئت علمی با استفاده از رگرسیون خطی چندگانه بررسی گردید.

یافته‌ها: میانگین نمره رضایت حرفه‌ای اعضای هیئت علمی، از مجموع ۴ نمره، برابر با ۱٫۵ با انحراف معیار ۰٫۵ بود. از میان عوامل زمینه‌ای بررسی‌شده، تنها تاریخ استخدام تأثیر آماری معناداری بر رضایت شغلی کلی اعضای هیئت علمی داشت (P=0.05). همچنین، تفاوتی در میزان دریافتی شغلی میان سه دانشکده دندانپزشکی مشاهده نشد.

عوامل نارضایتی از محیط کار دانشگاهی شامل سیاست‌های آموزشی و پژوهشی، راهبردهای مالی، کیفیت رهبری و مدیریت، سیاست‌های ارتقای مرتبه علمی و تثبیت وضعیت استخدامی، امنیت شغلی، محیط آموزشی، تجهیزات و امکانات بودند. تنها عامل رضایت‌بخش، تعامل میان اعضای هیئت علمی و دانشجویان و نیز تعامل میان همکاران هیئت علمی بود.

نتیجه‌گیری: اعضای هیئت علمی دانشکده‌های دندانپزشکی تهران از محیط کار خود رضایت ندارند. به اعتقاد آنان، عواملی نظیر حقوق و مزایا، امکانات و تجهیزات، و سیاست‌های ارتقای مرتبه علمی و تثبیت وضعیت استخدامی، از عوامل مهم نارضایتی شغلی به شمار می‌روند.

کلیدواژه‌ها: اعضای هیئت علمی؛ دندانپزشکی؛ رضایت شغلی.