چکیده

مقدمه: هدف از این مطالعه، ارزیابی ظرفیت پیشگیری از پوسیدگی دندان با استفاده از لیزر دی‌اکسید کربن (CO₂) همراه با محلول تترافلوئورید تیتانیوم بر روی مینای دندان مجاور براکت‌های ارتودنسی بود.

روش بررسی: در این مطالعه، ۷۵ دندان پیشین گاوی که به‌تازگی کشیده شده بودند، مورد استفاده قرار گرفتند. به‌منظور اتصال براکت‌ها، ناحیه مورد بررسی با نوار چسب پوشانده شد تا از اچ اسیدی تمام سطح مینا جلوگیری شود. براکت‌های فلزی ارتودنسی مخصوص دندان‌های پیشین مرکزی فک بالا، مطابق دستورالعمل سازنده، به تمام دندان‌ها چسبانده شدند. سپس تمام سطوح دندان‌ها، به‌جز نواحی مستطیلی‌شکل واقع در قسمت سرویکال براکت‌ها، با دو لایه لاک ناخن مقاوم به اسید پوشانده شدند.

دندان‌ها به‌صورت تصادفی به پنج گروه ۱۵تایی تقسیم شدند: گروه کنترل (C)، گروه لیزر (L)، گروه تترافلوئورید تیتانیوم (T)، گروه لیزر ـ تترافلوئورید تیتانیوم (LT) و گروه تترافلوئورید تیتانیوم ـ لیزر (TL).

در گروه LT، ابتدا دندان‌ها با لیزر CO₂، مشابه گروه L، پرتودهی شدند و سپس محلول TiF₄، مشابه گروه T، روی مینا اعمال شد. در گروه TL، ابتدا سطح مینا با محلول TiF₄ تیمار شد و سپس با لیزر CO₂، مشابه گروه L، پرتودهی گردید.

در ادامه، دندان‌ها در معرض محلول‌های چرخه تغییر pH قرار گرفتند. پس از آن، میزان کلسیم آزادشده در دو محلول مربوط به فرایندهای دمینرالیزاسیون و رمینرالیزاسیون با استفاده از طیف‌سنجی جذب اتمی اندازه‌گیری شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس یک‌طرفه (ANOVA) و آزمون توکی تحلیل شدند.

یافته‌ها: میزان از دست رفتن کلسیم در گروه‌های LT، TL و T به‌طور معناداری کمتر از گروه‌های L و C بود (P < 0.05).

نتیجه‌گیری: استفاده از محلول ۴ درصد تترافلوئورید تیتانیوم روی مینا می‌تواند از پیشرفت ضایعات شبه‌پوسیدگی متعاقب تا میزان ۸۷ درصد جلوگیری کند.

کلیدواژه‌ها: لیزرهای دی‌اکسید کربن؛ پیشگیری از پوسیدگی؛ دمینرالیزاسیون؛ لیزردرمانی؛ تترافلوئورید تیتانیوم.