چکیده

آلودگی میکروبی غشاهای کلاژنی قابل‌جذب مورد استفاده در بازسازی هدایت‌شده استخوان (GBR) می‌تواند پیامدهای ترمیم را تحت تأثیر قرار دهد. هدف این مطالعه، بررسی این موضوع بود که آیا استفاده از غلظت حداقل مهارکنندگی (MIC) پراکسید هیدروژن (H₂O₂) می‌تواند اثر ضدباکتریایی درمان فتودینامیک ضدمیکروبی (PDT) مبتنی بر ایندوسیانین سبز (ICG) را بر غشاهای کلاژنی قابل‌جذب افزایش دهد و هم‌زمان نیاز به غلظت‌های بالای پراکسید هیدروژن را کاهش دهد یا خیر.

برای این منظور، یک مدل آزمایشگاهی با استفاده از باکتری‌های Streptococcus sanguinis و Staphylococcus aureus طراحی شد. بیوفیلم‌ها با ایندوسیانین سبز (با غلظت ۱٫۲۹ میلی‌مولار)، پراکسید هیدروژن با غلظت حداقل مهارکنندگی یا ترکیب این دو ماده تیمار شدند. پس از آن، نمونه‌ها تحت تابش با طول موج ۸۰۸ نانومتر و دوز انرژی ۱۲ ژول بر سانتی‌متر مربع قرار گرفتند یا بدون تابش نگهداری شدند. زنده‌مانی بیوفیلم‌ها پس از تیمار ارزیابی شد.

درمان فتودینامیک (ترکیب ICG و لیزر دیودی ۸۰۸ نانومتر) موجب کاهش معنادار تعداد باکتری‌ها شد و افزودن پراکسید هیدروژن با غلظت حداقل مهارکنندگی، این اثر را بیش از پیش افزایش داد. اگرچه درمان فتودینامیک ترکیبی ICG-H₂O₂ اثربخشی مشابهی با پراکسید هیدروژن ۱ مولار نشان داد، این اثر به فعال‌سازی نوری وابسته بود. در نبود تابش، نتیجه‌ای قابل مقایسه مشاهده نشد؛ این یافته بر اهمیت فعال‌سازی نوری برای دستیابی به اثرات هم‌افزای پراکسید هیدروژن در غلظت‌های پایین تأکید می‌کند.

این ترکیب می‌تواند در کنترل مؤثر بیوفیلم‌های تشکیل‌شده روی غشاهای کلاژنی نقش داشته باشد و با کاهش وابستگی به غلظت‌های بالای پراکسید هیدروژن، به‌عنوان رویکردی جایگزین برای کنترل عفونت مطرح شود.

کلیدواژه‌ها: بیوفیلم‌ها؛ بازسازی هدایت‌شده استخوان؛ پراکسید هیدروژن؛ ایندوسیانین سبز؛ غشاها؛ شیمی‌درمانی نوری.