مقدمه:
ترمیم کامپوزیت‌ها یک روش محافظه‌کارانه است که می‌تواند با حفظ ساختار دندان، طول عمر و دوام ترمیم‌ها را افزایش دهد. دستیابی به باند مناسب بین کامپوزیت قدیمی و جدید دشوار است. برای غلبه بر این مشکل، روش‌هایی برای افزایش استحکام باند ترمیمی کامپوزیت پیشنهاد شده‌اند. این مطالعه با هدف بررسی اثر پیرسازی به‌وسیله ترموسایکلینگ (۵۰۰۰ و ۱۰٬۰۰۰ سیکل) و تیمارهای مکانیکی سطح (لیزر Er,Cr:YSGG و فرز) بر استحکام باند برشی ترمیمی کامپوزیت رزین انجام شد.

مواد و روش‌ها:
در مجموع ۱۲۰ بلوک کامپوزیتی با ابعاد ۶×۴×۴ میلی‌متر از کامپوزیت Filtek Z250 ساخته شد و به‌طور تصادفی بر اساس پروتکل پیرسازی اولیه به سه گروه (هر کدام n=40) تقسیم شدند:

الف) بدون پیرسازی: نگهداری در آب مقطر در دمای ۳۷ درجه سانتی‌گراد به مدت ۲۴ ساعت
ب) ۵۰۰۰ سیکل حرارتی
ج) ۱۰٬۰۰۰ سیکل حرارتی

سپس هر گروه به‌طور تصادفی بر اساس نوع آماده‌سازی مکانیکی سطح به دو زیرگروه (n=20) تقسیم شد (لیزر و فرز). سطوح آماده‌شده با لیزر و فرز سیلان‌زنی شدند و سپس Adper Single Bond 2 اعمال گردید. کامپوزیت ترمیمی به سطوح باند شد.

نیمی از نمونه‌های هر زیرگروه (n=10) برای ارزیابی دوام باند تحت ۵۰۰۰ سیکل حرارتی قرار گرفتند. نیم دیگر در آب مقطر در دمای ۳۷ درجه سانتی‌گراد به مدت ۲۴ ساعت نگهداری شدند. سپس همه نمونه‌ها با دستگاه یونیورسال تست و با سرعت کراس‌هد ۱ میلی‌متر در دقیقه تحت آزمون استحکام باند برشی قرار گرفتند. داده‌ها (بر حسب مگاپاسکال) با آزمون آنالیز واریانس یک‌طرفه و آزمون Tukey تحلیل شدند (P=0.05). نوع شکست با استریومیکروسکوپ تعیین شد.

نتایج:
آماده‌سازی با فرز در مقایسه با لیزر به‌طور معنی‌داری استحکام باند را افزایش داد (P<0.001).
پیرسازی با ۱۰٬۰۰۰ سیکل حرارتی به‌طور معنی‌داری استحکام باند ترمیمی کامپوزیت را کاهش داد (P<0.001).
بین گروه آب مقطر و ۵۰۰۰ سیکل حرارتی از این نظر تفاوت معنی‌داری مشاهده نشد (P=0.699).
همچنین استحکام باند اولیه و استحکام باند پس از ۵۰۰۰ سیکل حرارتی در زیرگروه‌های مشابه تفاوت معنی‌داری نداشتند (P=0.342).

نتیجه‌گیری:
پیرسازی با ۱۰٬۰۰۰ سیکل حرارتی به‌طور معنی‌داری استحکام باند ترمیمی کامپوزیت را کاهش می‌دهد و آماده‌سازی سطح با فرز نسبت به لیزر استحکام باند بالاتری ایجاد می‌کند.

کلیدواژه‌ها:
ترموسایکلینگ؛ کامپوزیت؛ ترمیم؛ لیزر.