چکیده

مطالعات اخیر نشان داده‌اند که درمان فتودینامیک ضدمیکروبی (aPDT) می‌تواند به‌عنوان یک روش درمانی جایگزین برای کنترل عفونت‌های پریودنتال مورد استفاده قرار گیرد. بااین‌حال، در حال حاضر اطلاعات بسیار محدودی درباره فوتوسیتوتوکسیسیته این روش بر سلول‌های فیبروبلاست لثه انسان (HuGu) وجود دارد.

هدف:
در این مطالعه، غلظت‌های بهینه ایندوسیانین گرین (ICG) و کورکومین به‌عنوان حساس‌کننده‌های نوری (PSs) و همچنین زمان تابش لیزر دیود، با ارزیابی اثر فوتوسیتوتوکسیک درمان بر سلول‌های فیبروبلاست لثه انسان (HuGu) به‌صورت in vitro بررسی شد.

مواد و روش‌ها:
مونولایه‌های سلول‌های HuGu با غلظت‌های نهایی مختلف ICG شامل 500، 750، 1000، 1250، 1500، 1750 و 2000 میکروگرم بر میلی‌لیتر و کورکومین شامل 3، 4، 5، 10 و 20 میلی‌مولار انکوبه شدند. سه زمان تابش لیزر دیود شامل 30 ثانیه، 60 ثانیه و دو نوبت 30 ثانیه‌ای (2×30 ثانیه) با فاصله یک دقیقه بین دو تابش مورد آزمایش قرار گرفت. همچنین، یک زمان تابش 5 دقیقه‌ای با LED نیز بررسی شد. زنده‌مانی سلول‌ها با استفاده از آزمون Neutral Red تعیین گردید. کلرهگزیدین (CHX)، به‌عنوان عامل ضدمیکروبی استاندارد و مرجع در درمان بیماری‌های پریودنتال، به‌عنوان گروه کنترل در نظر گرفته شد.

نتایج:
ICG و کورکومین به‌ترتیب در غلظت‌های کمتر از 1000 میکروگرم بر میلی‌لیتر و 10 میلی‌مولار، کاهش معنی‌داری در زنده‌مانی سلول‌های HuGu ایجاد کردند (P<0.01). میزان سمیت سلولی در شرایطی که سلول‌ها تحت دو نوبت تابش 30 ثانیه‌ای با فاصله یک دقیقه قرار گرفتند و سپس مجدداً به مدت 30 ثانیه تحت تابش لیزر قرار گرفتند، بیشتر بود (به‌ترتیب 2% و 0.1%). کلرهگزیدین نیز کاهش معنی‌داری در بقای سلول‌های HuGu نشان نداد.

نتیجه‌گیری:
فوتوسیتوتوکسیسیته تحت تأثیر غلظت حساس‌کننده نوری، مدت تماس سلول با حساس‌کننده نوری و زمان تابش نور قرار دارد. استفاده از دوزهای بالاتر ICG و کورکومین همراه با کوتاه‌ترین زمان تابش منبع نور و بدون ایجاد اثرات سیتوتوکسیک می‌تواند راهبرد مؤثری برای استفاده از aPDT به‌عنوان یک روش جایگزین در درمان بیماری‌های پریودنتال باشد.

واژگان کلیدی:
زنده‌مانی سلولی؛ کورکومین؛ اثر سیتوتوکسیک؛ فیبروبلاست‌های لثه انسان؛ ایندوسیانین گرین؛ درمان فتودینامیک.