مقدمه

تلاش‌های بسیاری برای حذف باکتری‌ها از عاج دچار عفونت و دمینرالیزه‌شده انجام شده است تا ضمن دستیابی به اثر باکتری‌کشی مؤثر، آسیب به ساختار دندان نیز به حداقل برسد. هدف این مطالعه، بررسی تغییرات دما در طی درمان فوتودینامیک ضدمیکروبی (aPDT) با استفاده از ایندوسیانین گرین (ICG) و تولوئیدین بلو (TBO) و مقایسه آن با تابش متداول لیزر دیود بود.

مواد و روش‌ها

در این مطالعه، ۴۸ دندان پرمولر انتخاب شدند. در هر دندان یک حفره کلاس I با ابعاد ۲ میلی‌متر عرض، ۴ میلی‌متر طول و ۲/۵ تا ۳/۵ میلی‌متر عمق ایجاد شد؛ به‌گونه‌ای که ضخامت دیواره عاجی مجاور اتاقک پالپ حدود ۰/۵ میلی‌متر باقی بماند.

سپس دندان‌ها به‌صورت تصادفی به ۴ گروه آزمایشی (هر گروه ۱۲ دندان) تقسیم شدند:

• گروه ۱: TBO + LED
• گروه ۲: ICG + لیزر دیود
• گروه ۳: لیزر دیود با توان خروجی ۰/۵ وات
• گروه ۴: لیزر دیود با توان خروجی ۱ وات

دستگاه ترموکوپل توسط دست پژوهشگر نگه داشته شد و حسگر آن درون اتاقک پالپ دندان قرار گرفت. میزان حرارت ایجادشده در هنگام تابش، توسط نرم‌افزار NUX Plus روی صفحه LCD ثبت شد.

برای مقایسه دمای قبل و بعد از کاربرد لیزر از آنالیز واریانس با اندازه‌گیری‌های تکراری (Repeated Measures ANOVA) استفاده شد. همچنین برای مقایسه نتایج بین گروه‌ها، آزمون Tukey HSD به کار رفت.

نتایج

افزایش دما در گروه‌های مختلف به شرح زیر بود:

• گروه ۱ (TBO + LED): حدود ۰/۵۴ ± ۰/۰۵ درجه سانتی‌گراد
• گروه ۲ (ICG + لیزر دیود): حدود ۱/۶۷ ± ۰/۱۴ درجه سانتی‌گراد
• گروه ۳ (لیزر دیود با توان ۰/۵ وات): حدود ۴/۲۱ ± ۰/۸۳ درجه سانتی‌گراد
• گروه ۴ (لیزر دیود با توان ۱ وات): حدود ۴/۵۰ ± ۰/۳۲ درجه سانتی‌گراد

تفاوت بین گروه‌های ۱ و ۲، ۱ و ۳ و ۱ و ۴ از نظر آماری معنی‌دار بود (p < 0.0001).

نتیجه‌گیری

بر اساس نتایج این مطالعه، استفاده از لیزر دیود، چه به‌تنهایی و چه همراه با فتوسنسیتایزر، با توان‌های ۰/۵ و ۱ وات، از نظر حرارتی می‌تواند به‌عنوان یک روش جایگزین و ایمن برای ضدعفونی دندان پس از برداشت پوسیدگی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه‌ها

درمان فوتودینامیک ضدمیکروبی؛ پوسیدگی دندان؛ ضدعفونی؛ ایندوسیانین گرین؛ تغییرات دما؛ تولوئیدین بلو