هدف:
این مطالعه با هدف بررسی تأثیر درمان فتودینامیک ضدمیکروبی (aPDT) با استفاده از ریبوفلاوین و کورکومین بر استحکام باند برشی (Shear Bond Strength; SBS) براکت‌های ارتودنسی انجام شد.

مواد و روش‌ها:
در این مطالعه آزمایشگاهی، ۴۵ دندان پرمولر انسانی پس از بررسی با استریومیکروسکوپ انتخاب شدند. نمونه‌ها به‌طور تصادفی در سه گروه تقسیم شدند: گروه کنترل (بدون مداخله)، گروه درمان فتودینامیک با ریبوفلاوین و LED با طول موج ۴۶۰ نانومتر و گروه درمان فتودینامیک با کورکومین و LED با طول موج ۴۶۰ نانومتر. پس از انجام درمان فتودینامیک، براکت‌های ارتودنسی روی سطح مینای دندان باند شدند. سپس نمونه‌ها تحت ۳۰۰۰ سیکل ترموسایکلینگ قرار گرفتند. در ادامه، براکت‌ها با استفاده از دستگاه آزمون یونیورسال از سطح دندان جدا شده و استحکام باند برشی اندازه‌گیری شد. همچنین شاخص باقیمانده چسب (Adhesive Remnant Index; ARI) ارزیابی گردید. داده‌ها با استفاده از آزمون آنالیز واریانس (ANOVA) و آزمون تعقیبی (Post-hoc) تحلیل شدند.

یافته‌ها:
بیشترین میانگین استحکام باند برشی در گروه کورکومین (25.95±3.68 مگاپاسکال) و کمترین مقدار در گروه ریبوفلاوین (22.19±4.73 مگاپاسکال) مشاهده شد. با این حال، اختلاف معنی‌داری بین گروه‌ها از نظر استحکام باند برشی و امتیاز ARI وجود نداشت. الگوی شکست در اغلب نمونه‌ها در تمامی گروه‌ها از نوع امتیاز ۱ و ۲ بود. تصاویر میکروسکوپ الکترونی روبشی (SEM) نشان داد که در گروه کنترل و گروه کورکومین، ساختار لانه‌زنبوری (Honeycomb) سطح مینا پس از اچینگ حفظ شده است، در حالی که در گروه ریبوفلاوین این ساختار مشاهده نشد و سطح مینا دارای تخلخل و نامنظمی کمتری بود.

نتیجه‌گیری:
درمان فتودینامیک ضدمیکروبی با واسطه ریبوفلاوین و کورکومین هر دو استحکام باند قابل قبولی برای براکت‌های ارتودنسی فراهم می‌کنند و می‌توانند پیش از باندینگ براکت‌ها به‌منظور کاهش التهاب و حذف بیوفیلم‌های میکروبی مورد استفاده قرار گیرند، بدون آنکه استحکام اتصال براکت‌ها را به‌طور معنی‌داری تحت تأثیر قرار دهند.

واژگان کلیدی:
کورکومین، براکت ارتودنسی، درمان فتودینامیک، ریبوفلاوین، استحکام باند برشی (SBS).