Implant Surface Temperature Changes during Er:YAG Laser Irradiation with Different Cooling Systems
هدف:
پری‌ایمپلنتیت یکی از شایع‌ترین علل شکست ایمپلنت‌های دندانی است. آلودگی‌زدایی سطوح آلوده ایمپلنت را می‌توان به‌طور مؤثر با تابش لیزر انجام داد؛ با این حال، افزایش دما در حین تابش ممکن است موجب آسیب غیرقابل برگشت به استخوان و در نهایت از دست رفتن ایمپلنت شود. افزایش دمای بیش از ۱۰ درجه سانتی‌گراد در طول کاربرد لیزر می‌تواند برای ایجاد آسیب استخوانی دائمی کافی باشد.
هدف از مطالعه:
این مطالعه با هدف ارزیابی میزان افزایش دمای سطح ایمپلنت در حین تابش لیزر Er:YAG با استفاده از سیستم‌های خنک‌کننده مختلف انجام شد.
مواد و روش‌ها:
سه ایمپلنت در یک قطعه بازسازی‌شده از استخوان فک پایین گوسفند قرار داده شدند و با لیزر Er:YAG تحت تابش قرار گرفتند. سه سیستم خنک‌کننده مختلف مورد استفاده قرار گرفت:
- اسپری آب و هوا به‌صورت همزمان
- اسپری هوا به‌تنهایی
- بدون اسپری آب و هوا
تغییرات دمای سطح ایمپلنت در طول تابش لیزر با استفاده از ترموکوپل نوع K در ناحیه اپیکالی فیکسچر اندازه‌گیری و ثبت شد.
نتایج:
در هر سه گروه، حداکثر افزایش دما کمتر از ۱۰ درجه سانتی‌گراد بود. با این حال، میزان تغییرات دما در سیستم‌های خنک‌کننده مختلف تفاوت آماری معنی‌داری داشت (P<0.001).
نتیجه‌گیری:
بر اساس نتایج این مطالعه، در هنگام آلودگی‌زدایی سطح ایمپلنت با لیزر Er:YAG، چه با استفاده از سیستم خنک‌کننده و چه بدون آن، هیچ‌گونه آسیب حرارتی مشاهده نشد. بنابراین، تابش لیزر Er:YAG می‌تواند روشی ایمن برای درمان پری‌ایمپلنتیت محسوب شود.
کلیدواژه‌ها:
ایمپلنت دندانی؛ تابش لیزر؛ پری‌ایمپلنتیت؛ تغییرات دما.
ارسال نظر