عواملی که موجب افزایش تکثیر فیبروبلاست‌ها و سنتز کلاژن می‌شوند، می‌توانند روند ترمیم زخم را بهبود بخشند. هدف از این مطالعه، بررسی تأثیر لیزر دیود با طول موج‌های ۸۱۰ و ۹۴۰ نانومتر بر تکثیر فیبروبلاست‌ها و بیان ژن پروکلاژن بود.

در این مطالعه، فیبروبلاست‌های لثه انسانی در محیط کشت Dulbecco’s Modified Eagle’s Medium پرورش داده شدند و در روزهای ۱، ۳، ۵ و ۷ پس از کشت، یک، دو، سه و چهار بار تحت تابش لیزر دیود با طول موج‌های ۸۱۰ و ۹۴۰ نانومتر قرار گرفتند. برای ارزیابی تکثیر سلولی از آزمون متیل‌تیازولیل تترازولیوم (MTT) و برای بررسی بیان ژن پروکلاژن در سطح mRNA از واکنش زنجیره‌ای پلیمراز در زمان واقعی (Real-time PCR) استفاده شد. داده‌ها با استفاده از آزمون آنالیز واریانس دوطرفه (Two-way ANOVA) و آزمون تعقیبی توکی تحلیل شدند.

نتایج نشان داد که طول موج لیزر تأثیر معنی‌داری بر تکثیر فیبروبلاست‌های لثه نداشت؛ با این حال، افزایش تعداد جلسات تابش در هر دو طول موج باعث افزایش معنی‌دار تکثیر فیبروبلاست‌های لثه انسانی شد. اختلافات معنی‌داری بین گروه‌هایی که یک و چهار بار و همچنین دو و چهار بار تحت تابش قرار گرفته بودند، مشاهده شد. بیان ژن پروکلاژن در تمامی گروه‌ها قابل مشاهده بود، اما این بیان در گروه لیزر با طول موج ۹۴۰ نانومتر پس از چهار نوبت تابش به‌طور معنی‌داری بیشتر بود.

نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد چهار نوبت تابش لیزر دیود با طول موج ۹۴۰ نانومتر در مقایسه با سایر پروتکل‌ها، اثر بیشتری بر افزایش تکثیر فیبروبلاست‌ها و بیان ژن پروکلاژن داشته باشد.