چکیده

اهداف: گلوتارآلدئید، لیزر CO₂ و لیزر Er:YAG می‌توانند برای درمان حساسیت عاجی مورد استفاده قرار گیرند. بااین‌حال، کاربرد این روش‌ها ممکن است اثرات نامطلوبی بر عملکرد بالینی ترمیم‌ها داشته باشد. هدف از این مطالعه، ارزیابی میزان ریزنشت در ترمیم‌های کامپوزیتی پس از درمان سطح دندان با ماده حساسیت‌زدای گلوتارآلدئید و تابش لیزرهای CO₂ و Er:YAG، با هدف درمان حساسیت عاجی بود.

مواد و روش‌ها: این مطالعه تجربی بر روی ۶۰ دندان سالم انسانی کشیده‌شده انجام شد. حفرات کلاس V با ابعاد ۳×۳ میلی‌متر با استفاده از فرز الماسی تهیه شدند. نمونه‌ها به‌طور تصادفی به ۴ گروه ۱۵تایی تقسیم شدند: گروه اول بدون هیچ‌گونه درمان سطحی؛ گروه دوم تحت استفاده از ماده حساسیت‌زدای گلوتارآلدئید؛ و گروه‌های سوم و چهارم به‌ترتیب تحت تابش لیزرهای CO₂ و Er:YAG قرار گرفتند. سپس سطوح با استفاده از ماده باندینگ Single Bond 2 (3M, USA) و کامپوزیت Z250 (3M, USA) ترمیم شدند. نمونه‌ها تحت ترموسایکلینگ قرار گرفته و به مدت ۲۴ ساعت در محلول ۱٪ متیلن بلو غوطه‌ور شدند. میزان ریزنشت با استفاده از استریومیکروسکوپ با بزرگنمایی ×۲۰ ارزیابی شد. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS و آزمون کروسکال–والیس در سطح معنی‌داری ۰٫۰۵ تحلیل شدند.

نتایج: در میزان ریزنشت در حاشیه مینایی بین گروه‌ها تفاوت معنی‌داری مشاهده نشد (P=0.694). در مقابل، تفاوت میزان ریزنشت در حاشیه عاجی بین گروه‌ها از نظر آماری معنی‌دار بود (P=0.018).

نتیجه‌گیری: استفاده از ماده حساسیت‌زدای گلوتارآلدئید و تابش لیزر CO₂ بر سطح دندان پیش از ترمیم با کامپوزیت، موجب افزایش ریزنشت در حاشیه‌های مینایی یا عاجی نمی‌شود؛ بااین‌حال، درمان سطح دندان با لیزر Er:YAG به‌طور معنی‌داری موجب افزایش ریزنشت در حاشیه عاجی می‌شود.

کلیدواژه‌ها: لیزر CO₂؛ حساسیت عاجی؛ لیزر Er:YAG؛ ماده حساسیت‌زدای گلوتارآلدئید؛ ریزنشت.