هدف: هدف این مطالعه، مقایسه استحکام باند میکروبرشی (μSBS) سیستم‌های مختلف چسباننده به عاج بود.

مواد و روش‌ها: در این مطالعه تجربی in vitro، تعداد ۶۰ دندان مولر سوم سالم انسانی به چهار گروه تقسیم شدند. دیسک‌های عاجی از قسمت یک‌سوم میانی دندان تهیه شدند که دارای قطر ۴ میلی‌متر و ضخامت ۲ میلی‌متر بودند. سطوح عاج با یکی از چهار نوع سیستم چسباننده زیر باند شدند:

• (A) Single Bond (شرکت 3M ESPE)
• (B) Scotchbond Universal (شرکت 3M ESPE) در حالت اچ و شستشو (Etch-and-Rinse)
• (C) Scotchbond Universal در حالت خوداچ (Self-Etch)
• (D) Clearfil SE Bond (شرکت Kuraray Noritake Dental)

پس از اعمال سیستم‌های چسباننده مطابق دستورالعمل شرکت سازنده، استوانه‌های کامپوزیتی (Vit-l-escence) به سطوح عاج متصل شدند. آزمون استحکام باند میکروبرشی (μSBS) با استفاده از دستگاه آزمون یونیورسال و با سرعت حرکت کراس‌هد ۱ میلی‌متر در دقیقه انجام شد. داده‌ها با استفاده از آزمون آنالیز واریانس یک‌طرفه (One-way ANOVA) و آزمون Tukey در سطح معنی‌داری α=0.05 مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گرفتند.

نتایج: بیشترین میزان استحکام باند میکروبرشی مربوط به Scotchbond Universal در حالت خوداچ بود (15.8±6.08 MPa). پس از آن، Clearfil SE Bond با 15.24±4.6 MPa، Scotchbond Universal در حالت اچ و شستشو با 11.68±4.07 MPa و Single Bond با 11.24±3.74 MPa قرار داشتند.

تفاوت آماری معنی‌دار تنها بین گروه‌های Single Bond و Scotchbond Universal در حالت اچ و شستشو مشاهده شد (P=0.04).

نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج این مطالعه، استفاده از Scotchbond Universal در حالت خوداچ (Self-Etch) می‌تواند باند قابل‌اعتماد و مناسبی به عاج ایجاد کند.

کلیدواژه‌ها: رزین‌های کامپوزیتی؛ عوامل باندکننده به عاج؛ استحکام برشی.