مقاومت آنتی‌میکروبی و دیسبیوزیس دهانی اغلب باعث کاهش اثربخشی درمان‌های آنتی‌میکروبی متداول می‌شوند. علاوه بر این، نفوذپذیری ضعیف و تجمع ناکافی عوامل درمانی در بیوفیلم‌ها از مهم‌ترین دلایل شکست در درمان عفونت‌های دهانی به شمار می‌روند.

درمان فتودینامیک ضدمیکروبی (PDT) یک رویکرد درمانی چندمنظوره است که از حساس‌کننده‌های نوری فعال‌شونده با نور برای مقابله با عفونت‌های باکتریایی استفاده می‌کند. زمانی که این مواد با نور دارای طول موج مشخص تابانده می‌شوند، گونه‌های فعال اکسیژن تولید می‌کنند که به‌طور انتخابی باعث تخریب سلول‌های میکروبی می‌شوند.

با این حال، بیشتر حساس‌کننده‌های نوری حلالیت کمی در آب دارند که این موضوع کاربرد بالینی آن‌ها را محدود می‌کند. نانوفناوری با به‌کارگیری نانوحامل‌ها در PDT، راه‌حلی امیدوارکننده برای غلبه بر این محدودیت‌ها ارائه می‌دهد. نانوحامل‌ها می‌توانند نقش مهمی در بهبود اثربخشی PDT ایفا کنند؛ به‌طوری‌که با کپسوله‌کردن حساس‌کننده‌های نوری، از تخریب زودهنگام آن‌ها جلوگیری کرده و نفوذ، تجمع و رسانش مؤثر آن‌ها به محل‌های هدف را بهبود می‌بخشند.

در این مقاله مروری، سیستم‌های مختلف دارورسانی مبتنی بر نانوحامل‌ها به‌منظور افزایش اثربخشی PDT در کاربردهای دندان‌پزشکی مورد بررسی قرار گرفته‌اند.

کلیدواژه‌ها: درمان فتودینامیک ضدمیکروبی؛ بیوفیلم‌ها؛ کاربردهای دندان‌پزشکی؛ دارورسانی؛ نانوحامل‌ها؛ عفونت‌های دهانی