برای دستیابی به کارایی بیشتر فتودینامیک‌تراپی، کسب اطلاعات و شناخت بیشتر درباره اهمیت عوامل و پارامترهای متعدد مؤثر بر این روش ضروری است. در این مطالعه in vitro، پارامترهای بهینه شامل دوز، شدت نور و مدت زمان تابش برای بررسی اثر غلظت‌های فیکوسیانین (PC) در غلظت‌های کمتر از حداقل غلظت مهاری (sub-MIC) که با استفاده از لیزر دیود ۶۳۵ نانومتر فعال شده بودند، به‌منظور کاهش بیوفیلم‌های Streptococcus mutans تعیین شدند.

دو چگالی توان شامل ۰٫۲ و ۱ وات بر سانتی‌متر مربع (W/cm²) در زمان‌های مختلف تابش با یکدیگر مقایسه شدند که در نتیجه، دوزهای انرژی نوری ۱۲ تا ۶۰ ژول بر سانتی‌متر مربع (J/cm²) به دست آمد. منبع نور، یک لیزر دیود با طول موج ۶۳۵ نانومتر و توان خروجی تنظیم‌شده ۱۰۰ و ۵۰۰ میلی‌وات بود.

پس از انجام درمان‌ها، بیوفیلم‌ها بر اساس تعداد واحدهای تشکیل‌دهنده کلنی (CFU) در هر میلی‌لیتر از S. mutans و با استفاده از مقیاس log10 مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گرفتند.

در مقایسه با گروه کنترل، در تمامی فلوانس‌ها (دوزهای انرژی تابشی) و غلظت‌های مورد بررسی، به‌جز غلظت ۱/۸ MIC فیکوسیانین، کاهش معنی‌داری در بیوفیلم مشاهده شد. افزایش هم‌زمان غلظت فیکوسیانین و چگالی توان لیزر با کاهش بیشتر بیوفیلم همراه بود.

فتودینامیک‌تراپی ضدمیکروبی (aPDT) در برابر سلول‌های بیوفیلم S. mutans در شرایط غلظت ½ MIC فیکوسیانین، چگالی توان ۱ W/cm² و دوز انرژی ۶۰ J/cm² بیشترین اثربخشی را نشان داد و موجب کاهش ۲ log10 در تعداد باکتری‌ها شد.

بنابراین، برای مقایسه اثرات غیرفعال‌سازی نوری (photoinactivation) بر بیوفیلم‌های S. mutans، نباید تنها دوز انرژی را به‌صورت مستقل مورد ارزیابی قرار داد. علاوه بر این، مدت زمان مناسب تابش نور و غلظت ماده حساس‌کننده نوری (photosensitizer) نیز نباید نادیده گرفته شوند. توجه هم‌زمان به این عوامل می‌تواند در آینده به افزایش موفقیت و اثربخشی aPDT کمک کند.

کلیدواژه‌ها: Streptococcus mutans؛ پوسیدگی دندان؛ فتوشیمی‌درمانی؛ فیکوسیانین.