اهداف:
این مطالعه با هدف ارزیابی توان غیرفعال‌سازی فوتودینامیک با واسطه ریبوفلاوین و لیزر دیود آبی علیه Enterococcus faecalis در فازهای پلانکتونیک و بیوفیلم و همچنین بررسی اثر آن بر تغییر رنگ دندان انجام شد.

مواد و روش‌ها:
فعالیت‌های ضدباکتریایی و ضدبیوفیلم PDI با واسطه ریبوفلاوین علیه E. faecalis بررسی شد. تعداد واحدهای تشکیل‌دهنده کلنی (CFU/mL) محاسبه گردید. تغییر رنگ دندان‌ها با استفاده از شاخص اختلاف رنگ مبتنی بر سیستم CIE Lab* (ΔE) ارزیابی شد.

نتایج:
آنالیز ضدباکتریایی نشان داد تابش لیزر دیود آبی در دوزهای 12، 18، 24 و 30 ژول بر سانتی‌متر مربع به‌تنهایی و نیز غلظت‌های مختلف محلول ریبوفلاوین (6.25 تا 100 میکرومولار) موجب کاهش CFU/mL E. faecalis شد، اما این کاهش از نظر آماری معنی‌دار نبود (P>0.05).
بسته به غلظت ریبوفلاوین و دوز نور، حداکثر اثر حدود یک لگاریتم کاهش در CFU/mL مشاهده شد. همچنین بیوفیلم E. faecalis در دوز تابش 30 J/cm² همراه با ریبوفلاوین 100 μM بیشتر از سایر گروه‌ها تحت تأثیر قرار گرفت.
در همین حال، سوسپانسیون‌های باکتریایی تیمار شده با هیپوکلریت سدیم 5.25% بیشترین مهار بیوفیلم و کاهش تعداد کلنی را نسبت به کنترل نشان دادند.
دندان‌ها پس از تیمار با ریبوفلاوین در غلظت‌های 6.25 تا 50 μM تغییر رنگ کلینیکی قابل قبول نشان دادند (ΔE < 3.7).

نتیجه‌گیری:
فرآیند PDI با واسطه ریبوفلاوین تا حدی نسبت به NaOCl اثربخشی کمتری دارد، اما احتمالاً سمیت بافتی کمتری نیز دارد. تکرار درمان ریبوفلاوین همراه با نور ممکن است برای افزایش کارایی قابل انجام باشد.

کلیدواژه‌ها:
بیوفیلم؛ لیزر دیود آبی؛ Enterococcus faecalis؛ غیرفعال‌سازی فوتودینامیک؛ ریبوفلاوین؛ درمان ریشه؛ تغییر رنگ دندان.