اهداف:
این مطالعه با هدف ارزیابی تأثیر آماده‌سازی سطح توسط فرز و لیزر و همچنین کاربرد باندینگ یونیورسال بر استحکام باند ترمیمی کامپوزیت رزین انجام شد.

مواد و روش‌ها:
در مجموع ۱۲۰ بلوک کامپوزیتی با ابعاد ۶×۴×۴ میلی‌متر از کامپوزیت Filtek Z250 ساخته شد. تمامی نمونه‌ها تحت ۵۰۰۰ سیکل حرارتی قرار گرفتند و سپس برای آماده‌سازی سطح به دو گروه تقسیم شدند: آماده‌سازی با فرز و با لیزر Er,Cr:YSGG (هر کدام n=60).
سپس سطوح با اسید ارتوفسفریک اچ شده، با آب شسته شدند و به سه گروه تقسیم گردیدند (سیلان، سیلان به‌همراه Single Bond و سیلان به‌همراه Single Bond Universal). کامپوزیت ترمیمی به کامپوزیت کهنه باند شد.
نیمی از نمونه‌ها در آب مقطر در دمای ۳۷ درجه سانتی‌گراد به مدت ۲۴ ساعت نگهداری شدند و نیم دیگر ۵۰۰۰ سیکل حرارتی را گذراندند. سپس همه نمونه‌ها با دستگاه تست یونیورسال و با سرعت کراس‌هد ۱ میلی‌متر در دقیقه تحت آزمون استحکام باند برشی قرار گرفتند. داده‌ها با آزمون آنالیز واریانس یک‌طرفه و آزمون تعقیبی Tukey HSD تحلیل شدند. نوع شکست با استریومیکروسکوپ تعیین گردید.

نتایج:
بیشترین استحکام باند مربوط به آماده‌سازی با فرز همراه با باندینگ یونیورسال بود (30.16±2.26 مگاپاسکال).
کمترین استحکام باند در گروه لیزر به‌همراه سیلان مشاهده شد (5.63±2.43 مگاپاسکال).
آماده‌سازی با فرز به‌طور معنی‌داری استحکام باند بالاتری نسبت به لیزر ایجاد کرد (P<0.001). همچنین کاربرد باندینگ یونیورسال در مقایسه با باندینگ متداول و سیلان به‌تنهایی، استحکام باند را به‌طور معنی‌داری افزایش داد (P<0.001).
استحکام باند پس از پیرسازی (۵۰۰۰ سیکل حرارتی) در مقایسه با مقدار اولیه در ۲۴ ساعت، در هر گروه تفاوت معنی‌داری نداشت (P=0.182).

نتیجه‌گیری:
آماده‌سازی سطح کامپوزیت کهنه با فرز و استفاده از باندینگ یونیورسال می‌تواند استحکام باند ترمیمی کامپوزیت را افزایش دهد. استفاده از سیلان به‌تنهایی در فرآیند ترمیم قادر به ایجاد استحکام باند کافی نیست.

کلیدواژه‌ها:
فرز؛ سیلان؛ کامپوزیت؛ لیزر Er,Cr:YSGG؛ آماده‌سازی سطح؛ باندینگ یونیورسال.