مقدمه: دندان‌های به‌شدت تخریب‌شده ساختار کافی برای حمایت از روکش کامپوزیتی ندارند؛ بنابراین استفاده از فضای کانال برای افزایش گیر پیشنهاد شده است. علاوه بر این، تأثیر پروتکل‌های شست‌وشوی فضای پست بر مقاومت به شکست دندان‌های قدامی شیری در شرایط پس از درمان به‌طور قطعی بررسی نشده است. این مطالعه مقاومت به شکست ترمیم‌های دندان‌های قدامی شیری را پس از شست‌وشوی فضای پست با هیپوکلریت سدیم و کلرهگزیدین، با و بدون کاربرد فرز، مقایسه کرد.

روش‌ها: تعداد ۹۴ دندان قدامی شیری کشیده‌شده انتخاب شدند. درمان ریشه انجام شد؛ ۴ میلی‌متر از فضای پست خالی گذاشته شد و ۱ میلی‌متر به‌عنوان بستر در نظر گرفته شد. فضای پست با و بدون فرز آماده شد و شست‌وشو با محلول‌های ۰٫۲٪ کلرهگزیدین و ۲٫۵٪ هیپوکلریت سدیم انجام گرفت. پست‌های کامپوزیتی در کانال‌ها قرار داده شدند و تاج‌ها ترمیم شدند. پس از اچ و لایت‌کیور کامپوزیت، مقاومت به شکست دندان‌های ترمیم‌شده با دستگاه یونیورسال تستینگ ماشین اندازه‌گیری شد.

نتایج: در گروه هیپوکلریت سدیم، مقاومت به شکست دندان‌ها بدون و با آماده‌سازی با فرز به‌ترتیب 376.8±107.29 و 475.5±186.89 نیوتن بود. در پروتکل کلرهگزیدین، این مقادیر بدون و با فرز به‌ترتیب 370.88±175.46 و 430.85±178.22 نیوتن به‌دست آمد. نوع ماده شست‌وشو تأثیر معنی‌داری نداشت؛ اما آماده‌سازی با فرز به‌طور معنی‌داری مقاومت به شکست دندان‌های ترمیم‌شده را افزایش داد (P=0.02).

نتیجه‌گیری: شست‌وشوی فضای پست با ۰٫۲٪ کلرهگزیدین یا ۲٫۵٪ هیپوکلریت سدیم تأثیر معنی‌داری بر مقاومت به شکست دندان‌های قدامی شیری در شرایط پس از درمان نداشت.

واژگان کلیدی: کلرهگزیدین؛ مقاومت به شکست؛ شرایط پس از درمان؛ هیپوکلریت سدیم.