زمینه (Background):
میکروارگانیسم‌هایی که در ضایعات ترکیبی پریودنتال–اندودنتیک (پریو–اندو) تحت درمان ضدعفونی فوتواکتیو (Photo-Activated Disinfection; PAD) قرار می‌گیرند، ممکن است در معرض دوزهای زیرکشنده PAD (sPAD) واقع شوند. این مطالعه اثر sPAD با استفاده از تولوییدین بلو O (TBO) در ترکیب با تابش لیزر دیود را بر رشد و توانایی تشکیل بیوفیلم Porphyromonas gingivalis به‌عنوان یک پاتوژن اندو–پریودنتال ارزیابی کرد.

روش‌ها (Methods):
پتانسیل ضدباکتریایی و ضدبیوفیلم sPAD علیه P. gingivalis در دوزهای زیرکشنده TBO و زمان‌های مختلف تابش لیزر دیود، با استفاده از آزمون شمارش واحدهای تشکیل‌دهنده کلنی (CFU) و آزمون کریستال ویوله به‌ترتیب برای ارزیابی رشد باکتری و تشکیل بیوفیلم بررسی شد.

نتایج (Results):
PAD واسطه‌شده با TBO در غلظت‌های 6.25 تا 100 میکروگرم بر میلی‌لیتر با فلوانس 171.87 ژول بر سانتی‌متر مربع و در غلظت‌های 12.5 تا 100 میکروگرم بر میلی‌لیتر با فلوانس 137.5 ژول بر سانتی‌متر مربع، کاهش معنی‌دار و وابسته به دوزی در رشد P. gingivalis نسبت به گروه کنترل نشان داد. همچنین، PAD واسطه‌شده با TBO اثر مهاری معنی‌داری بر تشکیل بیوفیلم P. gingivalis در مقایسه با TBO-PAD در سطوح زیرکشنده داشت.

نتیجه‌گیری (Conclusion):
دوزهای بالاتر sPAD دارای فعالیت ضدباکتریایی و ضدبیوفیلم قابل‌توجهی بودند، در حالی‌که دوزهای پایین‌تر sPAD نتایج متناقضی نشان دادند. بنابراین، هنگام تجویز PAD در درمان ضایعات ترکیبی پریو–اندو، باید دوز PAD مورد استفاده در شرایط in vivo به‌دقت مدنظر قرار گیرد.

کلیدواژه‌ها:
تشکیل بیوفیلم؛ اندو–پریودنتیت؛ ضدعفونی فوتواکتیو؛ Porphyromonas gingivalis؛ تولوییدین بلو O