چکیده

زمینه:

شیوع گستردهٔ استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به متیسیلین (MRSA) و نبودِ عوامل ضد میکروبی مؤثر، گزینه‌های درمانی محدودی را برای عفونت‌های MRSA باقی گذاشته است. هدف ما ارزیابی تأثیر درمان فوتودینامیک ضدمیکروبی (aPDT) بر بیان نشانگرهای جدیدِ شناسایی‌شدهٔ مقاومت به متیسیلین (NIMRMs) در باکتری استافیلوکوکوس اورئوس با استفاده از رویکردهای پلی‌مورفیسم طول قطعهٔ تکثیریافته با DNA مکمل (cDNA-AFLP) بود تا راهکارهای درمانی جایگزینی برای عفونت‌های MRSA فراهم گردد.

مواد و روش‌ها:

ما از تکنیک cDNA-AFLP برای مقایسهٔ ایزوله‌های MRSA و استافیلوکوکوس اورئوس حساس به متیسیلین (MSSA) جهت شناسایی ژن‌های هدف دخیل در مقاومت به متیسیلین استفاده کردیم. برای تعیین دوز زیرآستانهٔ کشندگی aPDT (sPDT)، ایزوله‌های بالینی MRSA و MSSA با تولوییدین بلو O (TBO) حساس به نور شدند و سپس با لیزر دیودی تحت تابش قرار گرفتند. پس از sPDT، تعداد کلنی‌های زنده (CFU/mL) اندازه‌گیری شد. حساسیت ضدمیکروبی در برابر متیسیلین برای سلول‌های بازمانده از aPDT ارزیابی گردید. تأثیر sPDT بر بیان نشانگرهای جدید (NIMRMs) با استفاده از آزمون qRT-PCR (کمیِ بی‌درنگ) ارزیابی شد.

نتایج:

طبق نتایج ما، ژن کدکنندهٔ پروتئین خانوادهٔ سرین هیدرولاز (Shfp) و یک ژن کدکنندهٔ پروتئین فرضیِ محافظت‌شده (Chp) در مقاومت به متیسیلین در MRSA دخالت داشتند. روش sPDT توانست غلظت‌های مهارکنندهٔ حداقل (MIC) متیسیلین را در MRSA به میزان ۳ برابر کاهش دهد. همچنین sPDT منجر به سرکوب بیان ژن‌های کدکنندهٔ Chp و Shfp به‌ترتیب در حدود ۱۰ و ۶.۲ برابر شد.

نتیجه‌گیری:

استفاده از sPDT در سلول‌های بازمانده منجر به کاهش مقاومت به متیسیلین در MRSA می‌شود که این امر از طریق سرکوب بیان ژن‌های کدکنندهٔ Shfp و Chp مرتبط با مقاومت به متیسیلین صورت می‌گیرد. این یافته‌ها می‌تواند پیامدهای بالقوه‌ای برای کاربرد aPDT در درمان عفونت‌های MRSA داشته باشد.

کلمات کلیدی:

درمان فوتودینامیک ضدمیکروبی؛ cDNA-AFLP؛ لیزر دیودی؛ MRSA؛ استافیلوکوکوس اورئوس؛ تولوییدین بلو O؛ qRT-PCR.