مقدمه:
فرآیند بلیچینگ می‌تواند بر زبری سطح مینای دندان تأثیر بگذارد، که این عامل نقش مهمی در زیبایی و مقاومت دندان دارد. هدف از این مطالعه، مقایسه زبری سطح مینا در دندان‌هایی بود که با استفاده از لیزر دیود و لیزر Nd:YAG بلیچینگ شدند، با دندان‌هایی که با روش متداول بلیچینگ درمان شدند.

مواد و روش‌ها:
در این مطالعه، ۷۵ دندان قدامی انسان از فک بالا و پایین (کشیده‌شده به دلیل بیماری‌های پریودنتال) انتخاب و به‌صورت تصادفی به ۵ گروه تقسیم شدند:

• گروه ۱: ژل Laser White (ساخت آمریکا) با غلظت ۴۵٪ پراکسید هیدروژن + لیزر دیود GaAlAs

• گروه ۲: ژل Heydent (ساخت آلمان) با غلظت ۳۰٪ پراکسید هیدروژن + لیزر دیود

• گروه ۳: ژل Laser White + لیزر Nd:YAG

• گروه ۴: ژل Heydent + لیزر Nd:YAG

• گروه ۵: ژل ایرانی Kimia با غلظت ۳۵٪ پراکسید هیدروژن (روش متداول، بدون لیزر)

زبری سطح نمونه‌ها قبل و بعد از بلیچینگ با استفاده از دستگاه Surface Roughness Tester اندازه‌گیری شد. همچنین، از هر گروه یک نمونه به‌صورت تصادفی برای بررسی مورفولوژی سطح با استفاده از میکروسکوپ الکترونی روبشی (SEM) انتخاب شد.

نتایج:
نتایج نشان داد میانگین زبری سطح مینا قبل و بعد از بلیچینگ در تمام گروه‌ها تفاوت معنی‌داری داشت. به‌طور کلی، پس از بلیچینگ، زبری سطح در تمام گروه‌ها افزایش یافت. بیشترین میزان زبری سطح در گروه بلیچینگ متداول مشاهده شد. در مقابل، کمترین میزان زبری سطح در گروه ۳ (ژل Laser White همراه با لیزر دیود) گزارش شد، به‌طوری‌که میانگین افزایش زبری سطح تنها ۰٫۱ میکرومتر بود.

نتیجه‌گیری:
استفاده از ژل Laser White همراه با لیزر دیود در فرآیند بلیچینگ، کمترین میزان افزایش زبری سطح مینا را در مقایسه با روش متداول نشان داد.

کلیدواژه‌ها:
بلیچینگ، پراکسید هیدروژن، لیزر، زبری سطح