مقدمه: ترمیم کامپوزیت‌های قدیمی یک روش محافظه‌کارانه محسوب می‌شود. این مطالعه با هدف مقایسه تأثیر دو سیستم باندینگ بر استحکام باند کامپوزیت‌های ترمیم‌شده که با سه روش مختلف آماده‌سازی سطح شامل تابش لیزر اربیوم: یاگ (Er:YAG)، سایش با هوا (air-abrasion) و آماده‌سازی با فرز انجام شده بودند، صورت گرفت.

مواد و روش‌ها: در این مطالعه، هشت بلوک کامپوزیت رزینی میکروهایبرید (Polofil Supra، شرکت VOCO، آلمان) تهیه شد. پس از پیرسازی، بلوک‌ها بر اساس نوع آماده‌سازی سطح به چهار گروه تقسیم شدند:
(I) سایش با هوا با استفاده از ذرات اکسید آلومینیوم ۵۰ میکرومتری،
(II) آماده‌سازی با فرز الماسی دانه‌ریز،
(III) تابش لیزر Er:YAG (توان خروجی ۳ وات، انرژی ۳۰۰ میلی‌ژول)،
(IV) گروه کنترل.

پس از آماده‌سازی سطح، نمونه‌ها تحت اچ اسیدی و سیلان‌گذاری قرار گرفتند. سپس هر گروه به دو زیرگروه تقسیم شد و یکی از دو سیستم باندینگ Clearfil SE Bond یا All-Bond Universal بر سطح آن‌ها اعمال گردید. در ادامه، کامپوزیت رزینی جدید به کامپوزیت‌های قدیمی باند شد. بلوک‌ها به هشت نمونه برش داده شدند و استحکام باند کششی ریز (Microtensile Bond Strength: MTBS) اندازه‌گیری شد.

نتایج: بیشترین میزان استحکام باند کششی ریز در گروه سایش با هوا (25.1±6 مگاپاسکال) مشاهده شد و پس از آن گروه لیزر Er:YAG (21.2±4.7 مگاپاسکال) قرار داشت. میانگین MTBS در گروه‌های لیزر و سایش با هوا به‌طور معنی‌داری بیشتر از سایر گروه‌ها بود (05/0>P). با این حال، تفاوت معنی‌داری بین گروه لیزر و سایش با هوا مشاهده نشد (05/0<P). استفاده از سیستم باندینگ All-Bond Universal در گروه‌های لیزر و سایش با هوا، استحکام باند به‌طور معنی‌داری بیشتری نسبت به Clearfil SE Bond ایجاد کرد (05/0>P).

نتیجه‌گیری: تمامی روش‌های آماده‌سازی سطح، استحکام باند قابل قبولی ایجاد کردند. آماده‌سازی سطح کامپوزیت قدیمی با استفاده از لیزر Er:YAG یا سایش با هوا، همراه با کاربرد سیلان و سیستم باندینگ All-Bond Universal، موجب ایجاد استحکام باند بالا می‌شود.

کلیدواژه‌ها: سایش با هوا؛ رزین‌های کامپوزیتی؛ لیزر؛ استحکام کششی.