مشکلات سلامت دهان و دندان و ظهور مقاومت ضدمیکروبی در میان سویه‌های باکتریایی پاتوژن، به چالش‌های عمده جهانی تبدیل شده‌اند و از عوامل مهمی هستند که به‌طور منفی بر سلامت عمومی تأثیر می‌گذارند. درمان فتودینامیک ضدمیکروبی (APDT) بر پایه استفاده همزمان از منبع نور و اکسیژن است که با فعال‌سازی یک حساس‌کننده نوری غیرسمی، منجر به تخریب میکروارگانیسم‌ها می‌شود. برای افزایش اثربخشی APDT علیه میکروارگانیسم‌های دهانی می‌توان از ترکیبات سنتزی و طبیعی استفاده کرد. پیامدهای نامطلوب حساس‌کننده‌های نوری متداول، از جمله سمیت و هزینه بالا، پژوهشگران را بر آن داشته است تا به بررسی حساس‌کننده‌های نوری جدید و امیدبخش مبتنی بر ترکیبات طبیعی مانند کورکومین، کلرلا، کلروفیلین، فیکوسیانین، ۵-آمینولولونیک اسید و ریبوفلاوین بپردازند. در این مقاله مروری، مطالعات in vitro که به بررسی پتانسیل استفاده از درمان APDT همراه با برخی ترکیبات طبیعی علیه میکروارگانیسم‌های منتخب مسئول عفونت‌های دهانی پرداخته‌اند، مرور شده است.

واژگان کلیدی:
بیوفیلم‌ها؛ کنترل عفونت‌های دندانی؛ مقاومت دارویی؛ نانوذرات؛ فتوشیمی‌درمانی؛ عوامل حساس‌کننده نوری